ای عاشقان پیمانه ها پر خون کنید
وز خون دل چون لاله ها رخساره ها گلگون کنید

آمد یکی آتش سوار بیرون جهید از این حصار
تا بر دمد خورشید نو شب را ز خود بیرون کنید

چندین که از خُم در سبو خون دل ما میرود
ای شاهدان بزم کین پیمانه ها پر خون کنید

دیدم به خواب نیمه شب، خورشید و مه را لب به لب
تعبیر این خواب عجب، ای صبح خیزان، چون کنید؟

دیوانه چون طغیان کند زنجیر و زندان بشکند
از زلف لیلی حلقه ای در گردن مجنون کنید

    دفتر عشـــق كه بسته شـد
ديـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــــــــدم
خونـم حـلال ولـي بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پايه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونيكه عاشـق شده بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
براي فاتحه بهــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتي ميگفـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازي عشـــــقو بلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نميكنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاكيـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم
دوسـت ندارم چشماي مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تير خـــــــــــــــــلاص رو
ازاون كه عاشقـــت بود
بشنواين التماسرو
ــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــ
ـــــــــــ
ـــــــ

اگر نمیتوانی به کسی امید بدهی ٬ نا امیدش نکن

اگر شنونده خوبی هستی ٬ راز دار خوبی هم باش

اگر نمیتوانی زخمی را مرحم بکشی ٬ نمک هم نباش

اگر خواستی کسی را سیر کنی ماهی بهش نده ٬ ماهیگیری یادش بده . . .

تا با تو زندگی کنه ٬ نه بازی

گناهی که پشیمانی بیاورد ٬ بهتر تز عبادتی است که غرور بیاورد . . .

خدایا کمکم کن که هرچه میشکنم (دل) نباشد . . .

سوگوار نباشم . . .

آنچه میخواهیم نیستیم و آنچه هستیم نمیخواهیم ٬ آنچه دوست داریم نداریم

و آنچه داریم دوست نداریم ٬ و عجیب است هنوز امیدوار به فردائی روشن هستیم . . .

را برای تو عریان ساخته است . . .

(قسمتی از نامه چارلی چاپلین به دخترش )

بهترین روزهایت را به کسانی هدیه کن که بدترین روزها در کنارت بودند .

دنیا ۲ روز است ٬ یک روز با تو و یک روز بر علیه تو

روزی که با توست مغرور مباش ٬ روزی که علیه توست صبور باش . . .

فرزندان خود را برای فردا تربیت کنید ٬ زیرا شما برای امروز و انها برای فردا هستید

حضرت علی (ع)

فقط یکه میخورند . . .

( شریعتی )

خرسند باشد . . .

انسان موفق کسی است که در تاریکی دنبال شمع بگردد

نه اینکه منتظر بشیند تا صبح شود . . .

خداوند تو را میبیند تو را دوست دارد ٬ و بهترین مخلوقاتش را در کنار تو قرار داده

پس تو هم دوست بدار همراهانت را که سوغات خداوند هستند . . .

خداوندا تو خیلی بزرگی و من خیلی کوچک

ولی جالب اینجاست ٬ تو به این بزرگی من کوچک را فراموش نمیکنی

ولی من به این کوچکی تو را فراموش کرده ام . . .

آمده ایم که با زندگی کردن قیمت پیدا کنیم ٬ نه اینکه به هر قیمتی زندگی کنیم . .

مــانــده نــگـاهـم بــه دل پـنـجـره

تــر شــده از هـجرت تـو خـاطـره

کوچه پر از حسرت ديوانه گـيست

خــانــه تـهـي از نـفـس زنـدگـيست

 بـي تـو دلـم نـيمه شـبي سوي دشت

پـر زد و آواره شـد و بــر نگـشت

لـــذت بــيـداري يــلـدا تـــويـي

تــازه تــريـن رکــن تــمـنـا تــويـي

چــشــم تــو آغــاز پـــريــشـانـي ام

هــجــرت تـــو عــلــت ويــرانـي ام

 و پرسیدم دلم او گفت : نه تنها نمی ماند

به او گفتم که چشمان تو جادو کرده این دل را

 و گفت این چشم ها که تا ابد زیبا نمی ماند

به او گفتم دل دریایی ام قربانی چشمت

ولی او گفت این دل دائما دریا نمی ماند

به او گفتم که کم دارم تو را رویای کمرنگم

و پاسخ داد او در عصر ما رویا نمی ماند

 به او گفتم که هر شب بی نگاه تو شب یلداست

ولی گفت او کمی که بگذرد یلدا نمی ماند

به او گفتم قبولم کن که رسوایت شوم او گفت

کسی که عشق را شرطی کند رسوا نمی ماند

و حق با اوست عاشق شو همین و هر چه باداباد

چرا که در مسیر عاشقی اما نمی ماند

 خدایا خط بکش بر دفتر این زندگی اما

به من مهلت بده تا بشنوم آنجا نمی ماند

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست ترا.
خبر از سرزنش خار جفا نیست ترا.
ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست ترا.
با اسیرغم خود رحم چرا نیست ترا
مدتی شد که در آزارم و می دانی تو
به کمند تو گرفتارم و می دانی تو
از غم عشق تو بیمارم و می دانی تو
داغ عشق تو به جان دارم و می دانی تو
خون دل از مژه می بارم و می دانی تو
از برای تو چنین زارم و می دانی تو
از زبان تو حدیثی نشنودم هرگز
از تو شرمنده یک حرف نبودم هرگز
مکن آن نوع که آزرده شوم از خویت
دست بردل نهم و پابکشم از کویت
گوشه ای گیرم و من بعد نیایم سویت
نکنم بار دگر یاد قد دلجویت
دیده پوشم ز تماشای رخ نیکویت
سخنی گویم و شرمنده شوم از رویت
بشنو پند و مکن قصد دل آزرده خویش
ورنه بسیار پشیمان شوی از کرده خویش
چند صبح آیم و از خاک درت شام روم
از سر کوی تو خودکام به ناکام روم
صد دعا گویم و آزرده به دشنام روم
از پی ات آیم و با من نشوی رام روم
دور دور از تو من تیره سرانجام روم
نبود زهره که همراه تو یک گام روم
کس چرا این همه سنگین دل و بدخو باشد؟
جان من این روشی نیست که نیکو باشد
از چه با من نشوی یار چه می پرهیزی؟
یارشو با من بیمار چه می پرهیزی؟
چیست مانع، ز من زار چه می پرهیزی؟
بگشا لعل شکربار چه می پرهیزی؟
حرف زن ای بت خونخوار چه می پرهیزی؟
نه حدیثی کنی اظهار چه می پرهیزی؟
که تو را گفت به ارباب وفا حرف مزن
چین بر ابرو زن و یکبار به ما حرف نزن
درد من کشته شمشیر بلا میداند
سوز من سوخته داغ جفا می داند
مسکنم ساکن صحرای فنا میداند
عاشقی همچو منت نیست! خدا می داند
چاره من کن و مگذار که بیچاره شوم
سر خود گیرم و از کوی تو آواره شوم
از سرکوی تو با دیده تر خواهم رفت
چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفت
تا نظر می کنی از پیش نظر خواهم رفت
گر نرفتم ز درت شام، سحر خواهم رفت
نه که این بار چو هربار دگر خواهم رفت
نیست باز آمدنم باز، اگر خواهم رفت
چند در کوی تو با خاک برابر باشم؟
چند پامال جفای تو ستمگر باشم؟
چند پیش تو به قدر از همه کمتر باشم؟
از تو چند ای بت بدکیش مکدر باشم؟
می روم تا به سجود بت دیگر باشم!
باز اگر سجده کنم پیش تو کافر باشم!
خود بگو از تو کشم ناز و تغافل تا کی؟
طاقتم نیست از این بیش تحمل تا کی؟
سبزه دامن نسرین تو را بنده شوم
ابتدای خط مشکین تو را بنده شوم
چین بر ابرو زدن و کین تو را بنده شوم
گره بر ابروی پرچین تو را بنده شوم
حرف ناگفتن و تمکین تو را بنده شوم
طرز مهجوری و آئین تو ر ا بنده شوم
الله الله ز که این قائله اندوخته ای؟
کیست استاد تو؟ اینها ز که آموخته ای؟!
این همه جور که من از پی هم می بینم
زود خود را به سرکوی عدم می بینم
دیگران راحت و من این همه غم می بینم
همه کس خرم و من درد و الم می بینم
لطف بسیار طمع دارم و کم می بینم
هستم آزرده و بسیار ستم می بینم
خرده بر حرف درشت من آزرده مگیر!
حرف آزرده درشتانه بود خرده مگیر
آنچنان باش که من از تو شکایت نکنم
از تو قطع طمع لطف و عنایت نکنم
پیش مردم ز جفای تو حکایت نکنم
همه جا قصه درد تو روایت نکنم
دیگر این قصه بی حد و نهایت نکنم
خویش را شهره هر شهر و ولایت نکنم
خوش کنی خاطر وحشی ز نگاهی سهل است
سوی تو گوشه چشمی ز تو گاهی سهل است
ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تو را
خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را
رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست تو را
التفاتی به اسیران بلا نیست تو را
ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را
با اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را؟
فارغ از عاشق غمناک نمی باید بود
جان من: این همه بی باک نمی باید بود
گر ز آزردن من هست غرض مردن من
مردم، آزار مکش از پی آزردن من
جان من، سنگدلی دل به تو دادن غلط است
بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است
چشم امید به روی تو گشادن غلط است
روی پرگرد به راه تو نهادن غلط است
رفتن و راه ز کوی تو ستادن غلط است
جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است
مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست
از غمت سر به گریبانم و تدبیری نیست
از جفای تو بدینسانم و تدبیری نیست
چه توان کرد پشیمانم و تدبیری نیست

همين گناه تو بود ايستاده پر زدنت

هراس داشت زمين از پرنده تر شدنت

به کوه می برمت تا مگر چو ابراهيم

بيافرينمت از روی پاره های تنت

ولی چه فايده وقتی به سنت ديرين

غريب کش شده ای لای پرچم وطنت

به خاک می سپرم تا در آخرين لحظات

يواش دست نهد بر جراحت بدنت

شبانه آمده اند و لباس دوخته اند

عروس های جهان از سپيدی کفنت

که عطر خاطره های تو را بيفشانند

اگر به رقص در آيند مثل پيرهنت

به عشوه بر لبشان نام تو است پاشو ببين

که يکصدا همه نی می زنند با دهنت

رازقي پرپر شد  باغ در چله نشست

تو به خاك افتادي كمرعشق شكست

ما نشستيم و تماشا كرديم

دلم ميخواد گريه كنم

 براي قتل عام گل

براي مرگ رازقي

دلم ميخواد گريه كنم

براي نابودي عشق

واسه زوال عاشقي

وقتي كه قلب ها و گلها شكسته و پرپر شدن

وقتي كه باغچه هاي عشق سوختن و خاكستر شدن

من و تو از گل كاغذي باغچه اي داشتيم توي خاك

با خشت هاي مقوايي خونه ميساختيم روي اب

وقتي كه ما تو جشن شب ستاره بارون ميشديم

وقتي كه پشت سنگر سايه ها پنهون ميشديم

از نوك بال كفترا خون پريدن ميچكيد

صداي بيداري عشق رو خواب شب خط ميکشید

دلم ميخواد گريه كنم براي قتل عام گل

براي مرگ رازقي دلم ميخواد گريه كنم

براي نابودي عشق

واسه زوال عاشقي

از پشت ديواراي شهر انگار صداي پا مياد

اوازخون در به در انگار يه هم صدا ميخواد

ابر سياه رفتنيه خورشيد دوباره در مياد

دوباره باغچه گل ميده از عاشقا خبر مياد

دلم ميخواد گريه كنم

براي قتل عام گل

براي مرگ رازقي

دلم ميخواد گريه كنم

براي نابودي عشق

واسه زوال عاشقي

تقدیم به همه جوونای وطن

باز باور کرده ام نـُت های قلبت را

تمناهای قلبم را

به ساز همصدایی مان که با هم کوکشان کردیم

و اکنونی که این شعرم

به سان پاره سنگی در پس امواج دریاهای چشمم سخت در مانده

و دشوار است پرواز کلام از عمق تو در توی این افکار مغشوشم

و بر کاغذ نمی آیند این اشعار و خاموشم

هزاران بار بغضم در گلو فریاد سرمی داد با اندوه...

کین منم هر صبح

بعد از هر وضو

بر قبله ی قلبت اقامه ساختم اخلاص روحم را

و با ذکرت سفر کردم به معراج حضورت

آن حضور گرم

قنوت دستهایم بی گمان بر دامن تو چنگ زد

با حالتی از شرم

و بر چشمان تو دادم شهادت

عشق بازی های دیروزم

و در آن آخرین سجده

که پیشانی به احساست نهادم

خواستم تا ناب باشد استجابت های هر روزم

ولی این روزها

با اینکه می دانم قضا گردیده در هر صبح و شام آن دلبری هامان

بدان

هر لحظه تسبیح تمام خاطراتت را به دستم دارم و

  آرام

ذکر دوستت دارم به لبهای جدا افتاده از طعم حضورت

 می رود مادام...

تقدیم به خانم محمدی

خسته ام از آرزوها، آرزوهای شعاری

شوق پرواز مجازی ......................بالهای استعاری

لحظه های کاغذی را، روز و شب تکرار کردن

خاطرات بایگانی، زندگی های اداری

آفتاب زرد و غمگین، پله های رو به پایین

سقفهای سرد و سنگین، آسمانهای اجاری

با نگاهی سر شکسته، چشمهایی پینه بسته

خسته از درهای بسته، خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده، میزهای صف کشیده

خنده های لب پریده، گریه های اختیاری

عصر جدول های خالی، پارکهای این حوالی

پرسه ای بی خیالی، نیمکت های خماری

رونوشت روزها را، روی هم سنجاق کردم:

شنبه های بی پناهی، جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را، با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزی، باد خواهد برد باری

روی میز خالی من، صفحة باز حوادث

در ستون تسلیتها، نامی از ما یادگاری

بی دل و خسته در این شهرمو دلداری نیست

غم دل با که توان گفت که غمخواری نیست

شب به بالین من خسته به غیر از غم دوست

زاشنایان کهن یار و پرستاری نیست

یا رب این شهر چه شهریست که صد یوسف دل

به کلافی بفروشیم و خریداری نیست

فکر بهبود خود ای دل بکن از جای دگر

کاندرین شهر طبیب دل بیماری نیست

صفای اشک و اهم داده ای عشق

دل دور از گناهم داده ای عشق

دو چشمونت یه شب آتیش به جون زد

خیال کردم پناهم داده ای عشق

چنان عاشق چنان دیوونه حالم

که میخوام از تو و از دل بنالم

هنوزم با همین دیوونه حالی

یه رنگ صادقم صافم زلالم

تو که عشق و تو ویرونی ندیدی

شب سر در گریبونی ندیدی

نمیدونی چه دردی داره دوری

تو که رنگ پریشونی ندیدی

عزیز جونم غم عشق تو کم نیست

سوای عشق تو هر غم که غم نیست

گله کردی چرا مینالم از دل

دیگه این ناله ها دست خودم نیست

چنان عاشق چنان دیوونه حالم

که میخوام از تو و از دل بنالم

هنوزم با همین دیوونه حالی

یه رنگم صادقم صافم زلالم

اشکاتو هی هدر نده باید برم باید برم

جلوی راهمو نگیر نزار منم گریه کنم

صلاحمون اینه عزیز باید برم سفر کنم

طاقت اشکاتو ندارم تو رو خدا نزار ببارم

خدا نخواست قسمت اینه که من تو رو تنها بزارم

تو رو خدا گریه نکن اینقدر نگو نرو نرو بغضم داره میترکه اینقدر نگو نرو نرو

اینجوری بی تابی نکن الهی قربونت برم خدا نگهدارت باشه باید برم مسافرم

                                     سفر یه شعره سفر یه قصست